أكُتب لتَقرأ

انا قررت انى انشر كل البوستات اللى حذفتها ... انا مكانش مفروض اسمع اصلا كومنتات الغير معروف اللى بتنصحنى بحذف اى بوست ... انا بحب الكتابه والكتابه نص متعتها او اكتر فى انها تتقرى ... انا مش بسئ لحد بكتابتى .. محدش يقدر يعرف ايه الحقيقه وايه المجاز فى بوستاتى .. محدش يقدر يخمن مين ابطال بوستاتى انا ببدل الابطال وبحكى عن ناس تانيه وكأنها انا والعكس .. محدش يقدر يقول انى بجاهر بمعصيه لان اصلا محدش يقدر يقول ان انا بطل البوستات ولا ان اللى مكتوب حصل حرفيا .. ولا فى شئ يوصل لدرجه الحرام الصرف انا كتبتها ...

الكتابه عنها

للكتابه عنها سحر لا استطيع مقاومته , اتشاجر مع نفسى قبل الكتابه عن جدوى هذى الكتابه , عن اضرارها , عن حياتى التى لابد ان تبتعد عن الحديث عنها , عن مستقبلى وكيف يجب ان اخطط له فى غيابها , عن قرارى الذى اخذته فى بيتها بإرادتى , ثم فجأه يتملكنى سحر الحديث عنها فلا اقاومه وأجدنى هنا فقط لأكتب عنها .

للحياه معها متعه , تملؤها هى بالضحك والمرح حتى فى تلك اللحظات الحزينه , الكتابه عنها تسرق شيئا من تلك المتعه , تُعيد قليلا من تلك اللذه , تماما كالنظر الى عينيها , مريحه وموجعه للقلب , تحركه من مكانه , تجعله يقفز داخل قفصه , تثير الحنين اليها والرغبه فى احتضانها .

الخلاف معها بطعم الود  , فى اول الامر تغضبنى الى حد الرغبه فى الابتعاد عنها, تترك عقلها جانبا لتتفرغ للجدال حول امور - اظنها - لا تجدى , تتشبث برأيها كطفل مدلل , تحتد فى النقاش مدافعه عن موقفها لاخر نفس ... تغضبنى , تثير بداخلى تلك الجينات العنيده , اتشبث برأيي اكثر . ... دون سابق انذار تتسلح بهشاشتها .. تقول لى " بحبك " ... تنهار دفاعاتى يصبح تمسكى برأيي غلظه لا احتملها .. اتنازل قليلا .. ترضى بهذا القليل .. اخبرها اننى " بحبك " تدعو " ربنا يخليك لى يا حبيبى " ... تعود الى حضنى طفلتى الصغيره .. اعود اليها  طفلها المُتْعِب .

للكلام معها جاذبيه تنافس الكلام عنها .. كم تغزلت فى صوتها كلما سمعته , كم عشقته , وكم عذبتنى غيرتى اذا تكلمت-  بكلمات قليله - مع احدهم.

لصوتها فتنه تخطف القلوب , تخطف قلبى .. كنت استمتع عندما تكون فى منتصف عملها ولا وقت للحديث معى - انا الذى يثور من اقل دوشه - كنت استمتع ان تترك الخط بيننا على الهاتف مفتوح .. لـ أسمعها وهى تعمل ..صوت حركتها على المكتب , على الاوراق , على الزجاج ..لصوت وجودها سحر لا يقاوم ...لوجودها فتنه اشتاق اليها.

لأيام عشقها احن , لقهوتنا فى الصباح , لحديثنا فى المساء , لـ التجول فى الظهيره , ولقهوه العصر , للبحر , للطرق , لاماكنا الكثيره.

لعينيها حين تنطق بلا صوت , حين تختضننى بلا مبرر , وحين تقول - بعينها - انها  ضعيفه الا بى.

لثقتها فى نفسها المغطيه لهشاشتها , ولهشاشتها التى لا اراها الا كلما احببتها اكثر .

ليديها بلمستها الخاطفه , للمستها الدافئه تلك التى يبقى اثرها للابد .. تلك التى يظل دفئها فى يديك يحرضك للكتابه عنها.

لانتظارها وانا يملئنى الغضب .. لصوت قصيدتى " محمود درويش " الذين ادمنتهما فى لحظات الانتظار "
بذَوْقِ الأمير الرفيع البديع انتظرها" *

وبالاحتمالات اللتى كانت تصيبه" في الانتظار، يُصيبُني هوس برصد الاحتمالات الكثيرة"**
لابتسامتها , لها كلها , لصوتى وانا اقول " بحبك " ولصوتها وهى تقول " يا حبيبى "  , لايام عشقنا الاولى ولايامه الاخيره ايضا  لكل هذا احن .. ولكل هذا تثيرنى الكتابه عنها .

لتلك الايام التى ولت ولن تعود , لقرارى الظالم لنا - العادل لنا - ان يصبح نَفَسى قصير ... لانسحابى  من كل الحروب التى كان يُفترض دخولها .
 لكل تلك الاشياء اكتب عنها

* قصيده درس من كاما سوطرا 

** قصيده في الانتظار

اتناشر الا دقايق .. مكسب وخساره

السنه اللى فاتت كانت عامله زى حظك اليوم " ستصادف نجاحا باهرا فى حياتك العمليه , وفشل ذريع فى حياتك العاطفيه , وربما ستخسر اعز الناس اليك "

اهو دا اللى حصل بالظبط والحمد لله .. عشان كده مقدرش اقول انها كانت سنه سعيده او حزينه .. هى كانت سنه محوريه اتبدلت فيها كل المعطيات اللى كنت داخل بيها فى 2011 لمعطيات جديده تماما فى 2012

السنه بدأت انى شفت فى نفسى حاجه جديده انا معرفهاش فى نفسى .. انا عارف انى خواف ويمكن كتير ببقى جبان ... اظن اى واحد والده يتوفى وهو صغير بيبقى فيه العيب دا .. انا اول مره اشوفنى شجاع كان يوم 28 يناير .. انا خفت اول كام دقيقه بعد صلاه الجمعه وانا خارج من مسجد الاستقامه فى الجيزه ... بس لما الضرب اشتد ولقيت مليون واحد جنبى .. الشجاعه مُعديه .. حسيت ساعتها انى ممكن ابقى شجاع وكانت دى بدايه كويسه ...الرائع فيها انها غيرت نظرتى لنفسى.. واظن ان مدين لليوم دا وبالايام اللى نزلت فيها بعده بشئ جوايا اتعلمته... وزى الكل كنت متفائل بالسنه الجديده... وزى الكل لسه بطمن نفسى وبقول ان شاء الله ربنا هيتمها على خير

السنه دى كمان فرقت معايا فى الكارير بتاعى .. اتعلمت فيها كتير وربنا مَنّْ عليا فيها .. اظن ان انا بقيت أشطر وثقتى فى نفسى زادت كتير .. والحمد لله قدرت وانا فى بدايه حياتى كده انى افتح عيادتى والحمد لله بقت شغاله كويس ..ودخلها بقى مستقر بشكل كبير الحمد لله.

وخسرت فيها عمى الله يرحمه .. تانى مره اعيش شعور اليُتم ... ولاول مره احس انى فى الدنيا لوحدى .. ماشى فيها كده بصدرى ومفيش حد اتسند عليه .

وحشنى اوى الضحك والهزار والتريقه بتوعه ... انا فاكر انى كتير ايام ما كان فى المستشفى اروح اقف ادام الباب ومدخلش "كانت ممنوعه الزياره" مجرد وقفتى ادام الباب وانا عارف انه جوه كان بيريحنى ..ومجرد تصور انى ممكن اخسره كان بيملئى بالرعب ...بس حتى الوقوف ادام باب اوضته من غير ما اشوفه بقى رفاهيه لا املكها .. انا بقيت بكره الموت اوى .. القلب مبقاش حمل فراق لحد تانى ... انا عاوز ابقى اول واحد يموت فى كل اللى بحبهم .. مش عاوز اجرب شعور الخساره دا تانى

خسرت فيها " ليلى " ... كان درس قاسى اوى وساب فى القلب علامه .. بس مش عارف انا اتعلمت منه ايه؟! ...كل اللى اعرفه انها اكتر مخلوق بعد عمى انا حبيته فى حياتى .. رغم انى عارف انى استسلمت ومقاوحتش الدنيا ... انا خلقى ضيق اوى ومش حمل حروب طويله ... ومقدرش احارب الكل ...وعشان كده خسرتها ... انا عارف ان انا ظلمتها باستسلامى .. رغم انها عمرها ما ظلمتنى ... انا بلوم نفسى كتير على كل خناقه صغيره اتخانقنا فيها ... هى مكانتش تتستحق كده هى  كانت تستحق اللى يرسم كل يوم على وشها بسمه .

رغم انه فات شويه وقت كتير .. بس لسه بتوحشنى ولسه بشتاق لصوتها... وفى نفس الوقت كل ما بفتكرها ببتسم وبدعى لها ... ولحد دلوقتى مش شايف ومش هعرف اشوف غيرها ...بمنتهى البساطه بحبك يعنى " ليلى" 

ولحد دلوقتى بفتكر جمله قلتها لها " انا عاوز احبك ,, ولو فشلت القصه عاوز اتألم ,, وساعتها كل ما هفتكرك مش هزعل بالعكس هبتسم ,, مينفعش اسمك يرتبط غير بالبسمه "

اللى بفطس من الضحك ان السنه دى وبعد التجربه دى ما خلصت بنتين هم اللى يجوا يقولولى انهم بيحبونى .. انا اول مره بنت تقولى انها بتحبنى اصلا ... واللى يحصلى ساعتها انى افضل احلم ب " ليلى" كام يوم بعدها واصحى كل يوم وحاسس بلمسه ايدها .. واصحى اسأل نفسى هو فى حب غير " ليلى"... وامسح تليفون البنت وابطل اروح المكان اللى ممكن اشوفها فيه .. وامسحها من النت او احطها فى جروب ميشوفنيش اون لاين.

وخسرت فيها اصدقاء افتراضيين .. مسحونى او مسحتهم بسبب الاختلاف فى وجهات النظر عن الثوره ... بدأت احس ان محدش فينا قادر يستحمل مجرد وجود وجه نظر مخالفه له ... بعض الصداقات دى زعلت على خسارتها وبعضها فرحت ان دا حصل .

وعرفت ان تجار المخدرات ناس طيبه اوى ... وعندهم كرم حاتمى .. هبقى احكيلكم ازاى دا حصل لما احكى لكم مغامراتى مع سواق التوك توك اللى بتحصل كل يوم فى رحله ذهابى للعياده والعوده منها.

انا طلعت من السنه دى برغبه انى احب كل الناس ... واتعود انى ابعد عنهم ... لان الناس اللى حبتها من غير ما اتعود ابعد عنهم ... لما القدر بيبعدهم القلب مش بيتحمل :(

ربنا يجعلها سنه سعيده علينا كلنا وتكون فى طاعه وتبقى فى ميزان حساتنتا مش سيئاتنا اللهم امين

ويعدل حالنا وحال البلد :) ويسقط حكم العسكر :D

تفاحه ماما

وانا بتكلم انا وماما وهى بتلقح بالكلام وبتقول " البنت الكويسه عامله زى التفاحه فى اعلى فرع فى الشجره , محدش يشوفها ولا يلمسها ولا يشمها الا اللى يطلع لحد عندها , والبنت المش كويسه هى التفاحه اللى على الارض , اى حد يقدر يشوفها وفى الاخر هى مجرد تفاحه بايظه ومعفنه"

لما خلصت وجه نظرها لقتنى بحب فعلا التفاحه اللى على فرع قريب سهل اوى اى حد يشوفها , أو حتى التفاحه اللى على الارض .

ايه الميزه اصلا فى التفاحه اللى فى اعلى الشجره ؟ 

ومين غريب الاطوار دا اللى مستعد يطلع كل دا رغم انه هيقابل مليون تفاحه عشان خاطر يروح يقطف اللى فوق خالص دى ؟

ايه المغرى فيها ؟

وازاى شاف الاغراء دا ؟ 

وايش عرفه انه فى الاخر ولما يطلع فوق ويطلع عينه مش هيلاقيها تفاحه وحشه؟ عشان رأى الناس؟ مين الناس اللى الواحد ممكن يطلع عشان واثق فى رأيهم.. شجره زى دى مين قاله انهم صح؟

ثم التفاحه اللى فوق فى اعلى الشجره دى شكلك ايه ادامها وانت عبيط كده وطالع كل دا عشان خاطر تفاحه. .. تفاحه فى شكلها كتير او قريب منها على الاقل وكان موجود فى الاغصان الاقرب.

وبعدين مين قال انك لما هتوصل لفوق اوى كده هتقدر تشوفها كويسه ولا لأ؟ اكيد الوضع فوق وانت فى اعلى قمه الشجره مش مريح .

واكيد هيبقى كل همك ساعتها انك تنزل "بام التفاحه دى " للارض. هتعرف منين بقى اذا كانت كويسه ولا لأ .. ذوقك فى التفاح ولا لأ؟

ثم برضه هى التفاحه دى هتعملى ايه عشان اعمل كل دا عشانها .. انا شخصيا اعتقد ان لو مكانش فى تفاح بيقع او مكانش فى تفاح على الاغصان الاقرب . مكنتش هاكل تفاح الا لما يبقى عندى سلم كبير او عماره طويله جنب الشجره دى .. عشان اوطى وانا باخد التفاحه اللى فوق دى وكأنى برضه باخدها من على الارض.

لكن التفاحه اللى فى الغصون القريبه .. مغريه .. لذيذه ومشتهاه .. لولاها مكناش عرفنا ان التفاح حلو اصلا .

التفاحه القريبه هى اصلا تعريف التفاح فى عنينا .. هى اللى بتلمع باثاره لما تيجى عليها الشمس ..وهى اللى ريحتها هتجذبك ..  وهى اللى هتعاكسك وتقع فوق راسك وانت قاعد تحتها .. فتلهمك انك فعلا محتاج تفاحه دلوقتى .. هى اللى هتقدر تشوفها وتلف حواليها .. كل عيوبها هتعرفها اوى .. وممكن تحب العيوب دى من كتر ما بقيت بتحبها.. هى اللى ريحيتها هتجذبك ليها ... هى تعريف الاغراء بكل معنى الكلمه 

هى اللى هتقدر تخليك تيجى لحد عندها وتقولها انا عاوزك.

وبعدين مين قال انه التفاحه الكويسه لازم تبقى فوق .. دا ميزه التفاحه القريبه انك هقدر تشوفها .. هتميز بينها وبين اى تفاحه تانيه .. هتشوفها اتقطم منها قطمايه قبل كده؟
عيال لعبوا بيها فبقى شكلها من بره حلو لكنها من جوه عصير .

هتقدر تميز اوى كل اللى فيها

انا بحب التفاحه اللى تيجى .. مش التفاحه اللى تتعبك .. القريبه , المغريه , المثيره 

مش الممله البعيده الصعبه.

=== واد انت ..انت فاهم انا اقصد ايه بطل استهبال  "دا صوت ماما "

--- لما تبقى عاوزه حاجه ابقى قوليهاعلى طول بلاش لف ودوران احنا برضهبنعرف نصيع :))

** البوست ليس بالضروره يعبر عن وجه نظرى الحقيقه .. هومجرد سفسطه للرد على منطق ماما :)

قصه واحد تانى

انا بعرف جدا انى اقلب القصص واحكيها بشكل مختلف تماما عما ما حصلت .. انا فاكر بوستات كتير كتبتها كنت انا مجرد واحد فضولى قاعد على ترابيزه ادام ولد وبنت فى مكان ما .. وفى الحقيقه انا كنت الولد دا بس مكنتش عاوز احكيها كأنى انا البطل.

وفاكر بوستات كتير كتبت فيها وجه النظر اللى كنت فى الحقيقه معارض ليها .. بس لما جيت اكتب قررت فجأه ان دى  وجه نظرى رغم معارضتى ليها.

بس اول مره المره دى احس انى لو قلبت القصه هبقى باين اوى وهبقى الوحيد اللى مقتنع انى نجحت فى قلب القصه.

انا كل اللى هعمله انى هكتبه وكأنى بسرد احداث ومش هستفيض فى وصف اى شعور حقيقى.

*************************

انا بكدب

بكدب وبقول انى عديت القصه وانى نسيتها ... انا بكدب اوى لما بقول انى لسه مش بسمع صوتها وهى بتقولى بحبك , وبكدب لو قلت انى بعرف انام من غير ما اقولها وانا بعشقك.

بكدب لو قلت انى مش لسه حاسس بيها وكأنها كانت قاعده جنبى من كام دقيقه بس.

بكدب لو قلت انى خلاص خرجت من كونى عايش فى الذكريات ,, انى ببتسم كل شويه لوحدى ومن غير سبب زى المجانين لمجرد ان طيفها عدى على خيالى ,, بكدب لو مقلتش انى كل يوم بخدها فى حضنى وانام.

ولسه كل يوم بدخل صفحاتها على النت رغم انها مقفوله .. بس الشعور دا بيريحنى.

*************************

ايه الهدف ؟

هو ايه لزمه انك تكتب بوست وتقول كده؟ وليه ممكن تنشره ؟ وليه ممكن تقول ادام الناس انك لسه بتحب بنت وانها لسه موجوده فى كل تفاصيل يومك ,, وانك لسه بتاخد رأيها فى كل حاجه بتعملها - رغم انكم مش بتكلموا بعض -  بس انت عارف هيبقى رأيها ايه فى كذا فمش بتعمله عشان خاطرها.

وافرض هى قرت البوست دا ؟ احتمال تزعل  او تفرح ؟ واحتمال يبوظ حياتها ويلخبطها ؟ وانت عارف انكم انتوا الاتنين مقتنعين مليار فى الميه انه خلاص مبقاش ينفع ..ومتأكد كمان ان اغلب التعليقات هتبقى سخيفه وهتقولك اوعى تستسلم ومتسبهاش تضييع من ايدك ... او هتبقى اسخف وتقولك بكره هتنساها يا محمود.

*************************

انا عاوز افضل اكتب عنها .. عاوز افضل اقول انى بحبها .. وعاوز افضل عايش فى الذكريات .. انا فكرت عشان اتجاوز الخط دا انى اروح اخطب .. وقابلت بنت فعلا وكانت بالورقه والقلم فيها كل حاجه .. 

بس كان عيبها الوحيد انها مش هى.

انا فعلا مش عاوز اتجاوز الخط دا .. انا كل اللى عاوز ان بس الوقت يعدى .. مش عاوز اكتر من كده

حب البلد بيعيش...لمّا يموت الجوع

الانسان مبيقدرش يبقى انسان الا بعد ما يقدر يشبع كل غرائزه الحيوانيه .. دى حقيقه مهما حاولنا نجملها او نصيغها باى شكل اقل حده.
متقدرش تمنع التحرش بنسبه 100% الا لو اشعبت الغريزه الحيوانيه اللى فى داخلنا .. عن طريق اباحه الجنس او تسهيل الجواز.

نفس الكلام دا ممكن يتقال على اضراب الدكاتره.

انا شخصيا واحد من الناس المتردده فى اخذ موقف من اضراب الدكاتره .. المستشفى اللى انا فيها مضربه واضراب كلى كمان .. ورغم كده انا وكتير غيرى لسه فى حيره.

انا بعترف وبصراحه وبوضوح انى بشتغل باستهتار شديد جدا فى المستشفى .. استهتار يضر بمصلحه العيان لاقصى درجات الضرر .

بس لو جيت تحلل ليه انا بعمل كده هحكيلك ايه اللى بيحصل بالظبط
العيان اول ما بيدخل عندنا بيدخل قسم التشخيص .. القسم دا اللى هيحوله لاى قسم تانى حسب حالته " حشو ,علاج عصب ,اطفال تركيبات, خلع"
ابسط ادوات التشخيص حاجه اسمها بروب ومرايه .. انا مش مسموح لى استخدم لكل عيان بروب لانى لو عملت كده بدل ال200 حاله اللى بنشتغلهم كل يوم هنشتغل بالكتير 30 حاله
البروب له ناحيتن .. ناحيه مصممه انها تكشف على الاسنان الاماميه وناحيه للسنان الخلفيه .
احنا بنستخدم ناحيه واحده بس للعيان وبنركن الناحيه التانيه على الحوض .. اللى هو اصلا ملوث ..بجانب انى لمسته بايدى الملوثه من العيان اللى قبله .. ومينفعش نستخدم البروب لعيان واحد لاننا كده هنقلل عدد العيانين ال30 للنص وباقى العيانين اصلا بنشخصهم بعنينا بس.
اذا قلنا ان دا بيحصل فى عياده التشخيص اللى هى  ( أ, ب) كمل على دا فى باقى العيادات.

انا شخصيا فى قسم الحشو بشتغل اى كلام .. احنا بنستخدم ارخص حشوه بلاتين فى السوق .. والحشوه دى بتبقى مفروله ومستحيل تعيش اكتر من سنتين تلاته من غير ما يتكون تحتها تسوس.

انا شفت بعينى فى محل مستلزمات اسنان والراجل ضربلنا الحشوه دى وفضلت تطلع هباب اسود كل ما نلمسها ودا معناه انها بتحلل شويه بشويه.
مهما انا عملت الحشوه دى بذمه .. هتعب نفسى فيها على الفاضى وهى كده كده هتبوظ.
الاطفال 80% بنعملهم خلع بصرف النظر عن الحاله تنفع حشو ولا لأ .. ودى جريمه... بس احنا بنعمل كده لسبب بسيط ان مفيش غير كرسى واحد فى عياده الاطفال ومينفعش امشى كل العيانين من غير ما اعالجهم .. لا هم هيسيبونى ولا قلبى هيطاوعنى اعمل كده فى طفل حتى لو كنت بضره على المدى البعيد ..لانى بالكتير مش هقدر اعمل حشو لاكتر من 6 حالات فى اليوم كله.

انا مبشتغلش بذمه لانى هتعب تعب مضاعف فى المستشفى لان النور اللى فى الكرسى سايب ومش بيتظبط واغلب الشغل شغال فى الضلمه ومش شايف .. وبعد التعب المضاعف وضهرى اللى هيتقطم لان الكرسى مش شغال بالكفاءه المفروضه ..  العيان مش هيستفاد منه لانى فى الاخر بحط له مواد هى اقل مواد فى السوق.

بتعب اكتر وهو بيستفاد اقل .

لو صممت الضرس بشكل عبقرى- واللى هو مستحيل يحصل من غير على الاقل نور وكرسى ابن ناس - وحطيت فيه حشوه سيئه الحشوه مش هتعيش .. العكس ممكن يعيش.
ضيف لدا انى لو تعبت فى حالات هتفشل كده كده .. لو كان عندى شغل بره ايا كان او حتى عياده هروحلها تعبان ومش هقدر اشتغل.

انا دلوقتى امتياز .. ومرتبى كله على بعضه 251 جنيه بعد شهرين ان شاء الله هستلم تكليفى وهيكون المرتب بتاعى الاساسى 151 جنيه وحوافز من 300% لـ400% يعنى دخلى هيبقى من 600 ل 700 جنيه تقريبا .

انا ليه مقلتش ان المرتب بتاعى هيبقى من 600 لـ700 جنيه من الاول وقلت لك الاساسى كذا والحوافز كذا .. دا مش عشان اقلل من حجم المرتب والله .. لكن لأن اصحابى اللى فى تكليفهم السنه دى حوافز شهر 1 بيقسموا انهم لسه مخدوهاش .. يعنى من شهر 1 لحد النهارده كل اللى بيقبضوه 151 جنيه .. هى الحوافز مش هتروح عليهم وهيخدوها تدريجيا .. بس انت فاهم يعنى ايه هو عايش بقاله كام شهر ب151 جنيه؟

دا غير ان التكليف بيكون غالبا فى اماكن بعيده .. يعنى تبعد عن اهلك وكمان متقدرش تفتح عياده لانك مش مستقر فى مكان .. وفى الاخر تاخد مرتب اى كلام.

انا مش عارف اشوف الطب كمهنه انسانيه لانى احتياجاتى الاوليه مستحيل هتتحقق بالمرتب دا .. مش عارف اخاف على مصلحه المريض لان مصلحتى مش متحققه .. ولان مستحيل مصلحته هتتحقق مهما اشتغلت كويس طالما كل الادوات اللى بشتغل بيها مش شغاله.

الدكاتره عموما اللى بيشتغلوا فى المستشفيات بيتقال عليهم مش بيفهموا حاجه فى الطب ... والاغلب ان الكل بيشتغل باستهتار لانه عارف انه مستحيل العيان هيحصل على نتيجه كويسه فى الامكانيات دى.
النتيجه ان الخدمه اللى هتاخدها فى اى مستشفى حكومى هتبقى خدمه سيئه .
والدكتور عشان يبقى دكتور شاطر ان مكانش غنى ماديا اصلا مستحيل يقدر يحضر ماستر او زماله .. لانها بتوصل لارقام فلكيه 30 الف واكتر.
بالمناسبه الدكاتره اغلبهم اغنيا جدا ودول غالبا بيقدموا على اجازات او استقاله او على الاقل نص مرتب او بيسافر .. وفى منهم اللى بيفضل فى وزاره الصحه وبيشتغل باستهتار وبيحضر بعدم انضباط لكل الاسباب اللى فوق دى .. لانه بيشوف انه ملوش لزمه اتعب كل التعب دا من غير نتيجه

بالمناسبه متتعاطفش معايا انا الحمد لله وفضل من ربنا دخلى كويس بره وزاره الصحه :) بس عشان دخلى يبقى كويس محتاج اولا يكون حظى كويس وربنا يوفقنى والحاجه التانيه محتاج اشتغل حوالى 14 ساعه فى اليوم.

الحيره بقى فى حوار الاضراب .. هى الاجابه على الاسئله دى هل دا وقته وحال البلد الكل عارفه؟

والسؤال التانى : هل من حقى اقول للعيان لانى مش عارف اعيش ولانى كده كده هعالجك اى كلام فى اى كلام فانا خلاص مش هعاجلك وأتألم او متتألمش مليش دعوه؟

طب ما انا برضه عاوز حقى .. ومش هشتغل ولا هعرف اشوف الطب كمهنه انسانيه الا لو قدرت اشبع احتياجاتى الحيوانيه الاول؟

انا شخصيا مش عارف وان كنت مضرب مع المضربين بحكم ان المستشفى كلها مضربه اصلا وقافلين الابواب ومبندخلش ولا عيان للمستشفى اصلا.